نویسنده که درمقطع 1354 تا 1358 تجربه فعالیتهای دانشجویی را داشته است به خوبی احسا س می کند که نوع برخوردی که اینروزها با دانشجویان در دانشگاهها می شود به کلی عاری از یک منطق وتحلیل درست نسبت به جامعه دا نشگاهی ودانشجویی ایران است واز قضا این اتفاقات در زیر سایه مدیریتی رخداده می د هد که در دوران دانشجویی اش هیچ فعالیت سیاسی نداشته وقادر به درک پویایی سیاسی دانشگاههاودانشجویان نیست. قبلا وبه هنگام روی کار آمدن وزیر علوم دولت احمدی نژاد در این وبلا گ مطلبی در مورد ایشان نوشتم ویاد آور شدم که ایشان در ایام دانشجویی هرگز پایشان را از حوزه درس خواندن وخط قرمزهای آن دوران بیرون نگذا شتند وبا آنکه سالهای دانشجویی ما با اوج گیری انقلاب اسلامی وعمومی شدن جریان مبارزه مصادف بود بازهم ایشان ورودی به این میدان نداشتند وبسیار طبیعی می نمایدکه امثال ایشان قادر به فهم ودرک فعالیتهای سیاسی دانشجویان نباشند وفقط با عینک آکادمیک واینکه دانشجویان فقط باید درس بخوانند به دا نشگاه ودانشجویان نگاه کنند وحتی در مقام وزیرعلوم به تکذیب موضوع"دانشجویان ستاره دار"بپردازد. ازنظر من واکنش ایشان در مقام وزیر کاملا قا بل فهم است وواقعا فکر می کنم که ا یشان از این موضوع اطلاع ندارد چرا که دیگران این کارها را می کنند ووی فقط عنوان وزارت یدک می کشد.
یادم نمی رود در دوران دانشچویی ما رژیم گذشته آنقدر جو خفقان وپلیسی در دانشگاه درست کرده بود که بنده ودوستانم جزبه افرادی خاص اطمینان نمی کردیم ونسبت به برخی دانشجویان این گمان را داشتیم که آدم ساواک ورژیم باشند. پس از انقلاب معلوم شد که جزدر مورد چند نفر معدود گمان ما باطل بوداما بهر حال رژیم از آن جو بهره می برد واستبدادش را با همین رعب وارعابی که راه انداخته بود تداوم می بخشید وروزی که این کوزه رعب شکسته شد همه چیز در هم فرو ریخت. قطعا نظام جمهوری اسلامی به گونه ای نیست که بخواهد آن تجربه ها تکرار کند ونگرانی در همین جا ست که نکند عده ای بخواهند آن تجربه ها را تکرار کنند که یقینا راه بجایی نخواهدبردوخود اسباب درد سر خواهد شد. ورود نهادهای نظامی وشبه نظامی به محیط دا نشگاهی وا یجاد فضای امنیتی وپلیسی اشتباهی بزرگ است که مسئولان مربوطه نباید مرتکب آن شوند ومسائل دانشگاه را باید به شیوه های علمی و مدنی ومسالمت آمیز حل کرد. کمیته های انضباطی را برای برخوردبا نهادهای دانشجویی فعال کردن و محروم کردن دانشجویان از تحصیل، که امری کاملا خلاف قانون وحقوق شهروندی ومروت وانصاف واخلاق است، وهمچنین ایجاد محدودیت وممنوعییت برای فعالیتهای دانشجویی در قالب صنفی وسیاسی وهنری و... جز آنکه بر آشفته کردن محیط دانشگاهها وگره کوری برمسائل جامعه در حال گذار ایران زدن حاصلی دیگر به همراه نخواهدداشت. خیلی عجیب ا ست که حکومتگران ما هنر اداره دانشجویان را در یک گذر حهار وپنج سال نداشته باشند وآنوقت بخواهند کشوریبه بزرگی ایران را اداره کنند!خوشمزه اینکه در همین اوضاع وا حوال هم اینان در عنوان سازی هنری والابخرج داده اند وآیا بهتر از عنوان"دانشجویان ستاره دار" می توان برای توصیف وضعیت بغرنج وپیچیده ای که هم اکنون دانشگاهها ودانشجویان ما با آن موا جه اند پیدا کرد؟اما تاریخ معاصر ایران عبرت خانه عجیبی است وبه آنها که خواهان عبرت اند می آموزد آنها که در هر مقطعی با دا نشجویان درافتادندوآنها را ستاره دارکردند فراموش شدند واز یاد رفتند ولی" دانشجویان ستاره دار" در اسمان ایران ماندند وبا نورشان گرمی برکاشانه مردم تاباندند ودیوارترس ورعب را شکستندو... وچهره های ماندگار ایران همین ستاره ها هستند .
یادم نمی رود در دوران دانشچویی ما رژیم گذشته آنقدر جو خفقان وپلیسی در دانشگاه درست کرده بود که بنده ودوستانم جزبه افرادی خاص اطمینان نمی کردیم ونسبت به برخی دانشجویان این گمان را داشتیم که آدم ساواک ورژیم باشند. پس از انقلاب معلوم شد که جزدر مورد چند نفر معدود گمان ما باطل بوداما بهر حال رژیم از آن جو بهره می برد واستبدادش را با همین رعب وارعابی که راه انداخته بود تداوم می بخشید وروزی که این کوزه رعب شکسته شد همه چیز در هم فرو ریخت. قطعا نظام جمهوری اسلامی به گونه ای نیست که بخواهد آن تجربه ها تکرار کند ونگرانی در همین جا ست که نکند عده ای بخواهند آن تجربه ها را تکرار کنند که یقینا راه بجایی نخواهدبردوخود اسباب درد سر خواهد شد. ورود نهادهای نظامی وشبه نظامی به محیط دا نشگاهی وا یجاد فضای امنیتی وپلیسی اشتباهی بزرگ است که مسئولان مربوطه نباید مرتکب آن شوند ومسائل دانشگاه را باید به شیوه های علمی و مدنی ومسالمت آمیز حل کرد. کمیته های انضباطی را برای برخوردبا نهادهای دانشجویی فعال کردن و محروم کردن دانشجویان از تحصیل، که امری کاملا خلاف قانون وحقوق شهروندی ومروت وانصاف واخلاق است، وهمچنین ایجاد محدودیت وممنوعییت برای فعالیتهای دانشجویی در قالب صنفی وسیاسی وهنری و... جز آنکه بر آشفته کردن محیط دانشگاهها وگره کوری برمسائل جامعه در حال گذار ایران زدن حاصلی دیگر به همراه نخواهدداشت. خیلی عجیب ا ست که حکومتگران ما هنر اداره دانشجویان را در یک گذر حهار وپنج سال نداشته باشند وآنوقت بخواهند کشوریبه بزرگی ایران را اداره کنند!خوشمزه اینکه در همین اوضاع وا حوال هم اینان در عنوان سازی هنری والابخرج داده اند وآیا بهتر از عنوان"دانشجویان ستاره دار" می توان برای توصیف وضعیت بغرنج وپیچیده ای که هم اکنون دانشگاهها ودانشجویان ما با آن موا جه اند پیدا کرد؟اما تاریخ معاصر ایران عبرت خانه عجیبی است وبه آنها که خواهان عبرت اند می آموزد آنها که در هر مقطعی با دا نشجویان درافتادندوآنها را ستاره دارکردند فراموش شدند واز یاد رفتند ولی" دانشجویان ستاره دار" در اسمان ایران ماندند وبا نورشان گرمی برکاشانه مردم تاباندند ودیوارترس ورعب را شکستندو... وچهره های ماندگار ایران همین ستاره ها هستند .
